Bianca schrijft:
Ik heb een probleem met mijn 2,5 jarige zoontje Jelte en onze 4 jarige labrador Senna.
Jelte is echt een hel voor Senna.
Hij rent de hond de hele dag achterna, klimt op haar, pakt haar veel te hard beet op pijnlijke plekken etc...etc..
Het is echt niet leuk meer.
Het lijkt wel alsof het niet tot hem doordringt dat hij de hond pijn doet en met rust moet laten.
Senna had eerst echt engelengeduld,maar zo langzamerhand begint ze wel eens te grommen naar Jelte en loopt vaak met haar staart tussen de benen als hij in de buurt is.
Daarin tegen zoekt ze Jelte ook vaak op met een balletje om een spelletje te doen.
Wat kan ik het beste doen om die 2 zo veilig en rustig mogelijk met elkaar te leren omgaan?


Antwoord van Eline Teygeler:
Het lijkt erop dat Senna haar engelengeduld inderdaad begint te verliezen. En dat moeten we begrijpen; ze heeft op verschillende manieren al aangegeven dat ze er niet altijd prijs opstelt, door weg te lopen of te grommen. Uw zoontje begrijpt deze taal niet, hij vindt het juist een leuk spelletje. Hij heeft ook nog niet de leeftijd dat hij zich kan verdiepen in de gevoelens van anderen, dat duurt nog jaren voordat hij dat vermogen ontwikkeld. Dat krijgt hij echter niet ineens, hij moet het ook leren.

Verstandig dat u zich realiseert dat er iets moet gebeuren, anders zou happen een volgende stap kunnen zijn voor uw hond.
De enige manier waarop u dit in goede banen kan leiden is zelf te zorgen voor de goede momenten en de slechte momenten zoveel mogelijk te voorkomen.

Op de tijden dat u geen overzicht heeft en uw zoontje niet kan vertellen wat wel en niet mag, moet u ze niet bij elkaar laten. Als ze wel bij elkaar zijn, dan zorgt u dat het goed verloopt; onder toezicht een spelletje, onder toezicht even aaien, maar ook; bij elkaar laten als uw zoontje iets anders te doen heeft. Zo leert uw zoontje ook dat als de hond er is er niet altijd aandacht aan besteed wordt. Houd altijd toezicht als uw kind met de hond speelt, een opgewonden hond kan de bal uit zijn handjes happen en een kind van 2,5 jaar gooit vaak onvoorspelbaar.

Ondanks dat uw zoontje nog klein is, kan hij wel degelijk leren wat wel en niet mag. Consequente herhaling is daarin heel belangrijk (‘nee’, en weghalen). Maar vooral; niet alleen vertellen wat niet mag, ook vertellen wat wel mag. Voorbeeld; uw zoontje rent achter de hond aan. U vertelt uw zoontje dat dat niet mag en u vertelt uw zoontje meteen wat hij wel mag doen (ergens anders mee spelen als afleiding).

Het is goed om uw hond een plek te geven waar zij zich terug kan trekken, en uw zoontje tegelijk te leren dat hij daar niet mag komen. Een bench kan heel handig zijn; een veilig holletje voor de hond, ook veilig om even dicht te doen als toezicht niet 100% mogelijk is.

Als laatste wil ik benadrukken dat het altijd verstandig is om een ervaren gedragstherapeut voor honden te vragen om de situatie goed in kaart te brengen en u te helpen bij het oplossen en verdere agressiesituaties te voorkomen.

Succes ermee.

Marco (14 jaar) schrijft:
Ik was op zondagochtend de kranten aan het doen toen op een herder op me afkwam (zonder baasje). Hij bleef achter een auto staan, maar als ik wat wou doen dan gromde hij. Ik heb hem toen streng (van boven af) aangekeken recht in zijn ogen en toen gaf hij zich over en ging weg. Heb ik zo goed gereageerd of moet het anders?

Antwoord van Debbie Rijnders:
In dit geval is het goed afgelopen dus heb je goed gehandeld. Maar niet altijd lukt het om met streng en recht aankijken de hond bij je vandaan te sturen. Mocht het niet lukken dan kun je weinig anders doen dan stilstaan. Wordt het grommen erger tijdens het recht aankijken dan kun je beter wegkijken! Succes met je krantenloopbaan.
 

Dieren- en kindervriend Jane schrijft:

Wat een geweldige site!!
Wat de omgang met honden betreft: blij dat er nu eens een site is, die uitlegt waarom kinderen en hun ouders niet bang hoeven te zijn voor honden als ze de regels maar in ere houden. Ik heb zelf 2 grote honden, waarvan de een dol is op kinderen en waarvan het ras ook echt bekend staat als grote kindervriend. Toch vertel ik kinderen die ermee willen spelen er altijd bij dat het natuurlijk wel een hond is en dat ze er niet alles zo maar mee mogen doen (inderdaad: niet omhelzen, niet op haar gaan zitten al is ze nog zo groot en er niet mee over de grond rollen...). Ze zal niet snel bijten, maar ik wil mogelijke irritaties dan ook voorkomen. Helaas zien sommige ouders de uitleg van mijn regels over het spelen met de hond vaak als: die hond is gevaarlijk; speel er maar niet mee... Het is soms nog moeilijker uit te leggen aan de ouders waarom de kinderen nu eenmaal niet alles met de hond mogen doen dan aan de kinderen zelf, wat weer leidt tot een hoop misverstanden en wat mij zelfs bij sommige mensen de naam heeft gegeven van "die vrouw met die gevaarlijke hond"...

Mijn andere hond is ook altijd heel kindvriendelijk geweest, maar hij is nu op een hoge leeftijd. Ik merk aan hem dat hij steeds meer gesteld is op zijn rust (en terecht: een grote dog-achtige van 13 jaar is niet niks...). Kleinere kinderen worden hem te druk en tegen het eind van een wandeling heeft hij echt geen zin meer om nog te spelen. Als kinderen naar hem toekomen probeer ik ook altijd uit te leggen dat ze HEM beter met rust kunnen laten, want het is al een "opa-hond". Ook hierbij zijn er dan wel eens kinderen die, of ouders die hun kinderen toch naar hem toe laten komen om die "grote rustige lieve hond" te aaien. Ik kan helaas niet altijd voorkomen dat deze kinderen (want ze zijn watervlug...) dan te dicht bij hem komen. Als hij dan gromt (hij heeft gelukkig een heel hoge bijtdrempel en zal liever 20 keer waarschuwen voordat hij echt iets doet...), krijg ik weer het verwijt dat hij gevaarlijk is...

Jullie zien het: deze toestanden kunnen (in elk geval bij mij) tot echte wanhoop leiden en helaas betrap ik mezelf er soms op dat ik sommige kinderen (eigenlijk vooral hun ouders) vermijdt als ik de honden uitlaat...

Maar dankzij jullie site zal ik de mensen met bovenstaande reacties kunnen vertellen dat ze daar eens naar kunnen kijken...
Bedankt!